De trip naar het Lamia gemeente asiel 27-01-2020

Gepubliceerd op 30 juli 2020 om 13:16

Een maand of 4 geleden zagen wij deze verschrikkelijke foto's voorbij komen op Facebook, dit is de hond in het gemeente asiel in Lamia.

 

Vandaag was dan eindelijk de dag dat we hem gingen ophalen, vanochtend hebben wij een auto gehuurd, 5 maanden geleden reed Mandy nergens behalve in IJmuiden, vandaag hebben wij heel Griekenland doorkruist!!!!


Het was een mooie maar vooral lange trip, we vertrokken om 09.00 vanochtend, ontzettend veel moois gezien onderweg, we reden door de bergen, prachtig!! We kwamen daar rond half 3 vanmiddag aan, wat we daar aantroffen was werkelijk waar verschrikkelijk, we hebben wat foto's en een korte video kunnen maken, toen ze zagen dat er gefilmd werd kwam er iemand naar buiten gesprint om te zeggen dat dit verboden is, eenmaal binnen begrepen wij dondersgoed waarom, een regelrechte hel, echt waar, je kan niet geloven wat wij daar gezien hebben.

 

Bij binnenkomst lag er een gewonde hond in de gang, onder een handdoek, de kamer waar wij doorheen moesten om onze

hond op te halen, verschrikkelijk, een donkere kamer, de geur kan ik geeneens beschrijven,

benches vol met pups, zieke honden, ik denk dat de kamer ongeveer 25m2 was, er stonden zo een 30 benches vol!

De kennel, waar onze lieverd zat, samen met nog een andere grote hond, aan een gigantische ketting, de kennel

was 2 bij 1 meter, daar 2.5 jaar gezeten, dit is geeneens de naam asiel waardig!!!!

Ik vroeg of ik gebruik mocht maken van het toilet, de ''lul'' die daar werkt liep naar het toilet toe en sleurde er een rottweiler uit

het beestje was vel over been :( het toilet lag vol met diarree van de hond, en daartussen stond zijn voer en waterbak.

Ik kan deze beelden niet loslaten, en we gaan hier dan ook zeker nog iets mee doen, dit kan en mag niet!

 

We hebben de hond Letho genoemd... dat betekent vergeten en achtergelaten, dat was hij, tussen de 280 andere honden, geen naam.... hij heeft er te lang gewoond.... ruim 2 jaar.

 

De auto was in het begin spannend, hij kroop helemaal in me, die grote stoer uitziende lobbes, uiteindelijk is hij met zijn kop op mijn schoot in slaap gevallen, helemaal vertrokken, waarschijnlijk wetend dat het vanaf nu alleen maar beter kan gaan worden.

Het was een zware dag voor ons, lichamelijk, maar vooral geestelijk. Ik hoop diep in mijn hart dat we het voor meer hondjes als dit beter kunnen maken, ze zijn het meer dan waard, echt waar geen enkel kwaad heeft hij in zich, zo lief, ik ben verliefd!

 

Lieve lieve Letho jij krijgt het leven wat je verdient, het is er maar 1 van de 280 daar.... maar wij gaan door 


 »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.